• pandeminin insanların ruh haline etkisi

    okulda gördüğüm öğrencilerin bi garip olduğunu fark ettim. sanki ruhsuz gibiler yaşıyorlar ama ölü gibiler .geçen sene hiç boş kalmayan masa tenislerinin futbol basketbol sahalarınin kimse yüzüne bakmıyor. bir de mutsuzlar oysa ben okul açıldığı arkadaşlarımı gördüğüm için çok mutlu oldum.

  • fazlaca zihinsel yorgunluk hali

  • ruh halim falan kalmadı, monoton düzenden ruhum bozuldu artık.

  • hayatı kısmen yaşıyoruz hissinin verdiği bir tatsızlık. özgür değiliz hissi. üzerine virüs endişesini de koyunca yarı depresif bir hayat oluyor..

  • yüksek ihtimalle pandemi bittikten sonra da bu etkiler insanların fazlaca üzerinde kalacak. bu etkiler insanların ruhuna o kadar fazla yayılacak ki insanlık bu etkilerin paralelinde değişim gösterecek. evde durmaya tahammül edemeyen ben bile artık evden dışarı adım atmak istemiyor ve odam da tek başıma vakit geçirmeyi kaliteli vakit olarak görüyorsam, insanlığın büyük bir kısımının da bu yönde evrileceğini düşünüyorum.

  • çok olumlu yönden etkilerdi. kendimle baş başa kaldım. düşüncelerimi, fikirlerimi, doğrularımı sorgulama fırsatı buldum. ara ara sıkıldığım da olmasına rağmen resmin bütünü benim için çok iyi

  • kraldim dilenci oldum okadar dustum bu seyin yuzunden, disari cikamiyoz ya sosyallesemiyorux hicbisey olmuyor artik

  • üstteki arkadasa katiliyom, özellikle dini çok sorgulama firsatim oldu

  • bir yandan harekete geçmeyi yeni kararlar almayı öğretti. bir yandan da karamsarlığa büründüm. çelişkiler....

  • bende artık ruh kalmadı.

  • bu pandemiden zerre etkilenmeyen tek kişi olabilirim.

  • pandemi bittikten sonra insanların yönelecek olduğu hedonizm, pandeminin kendi etkisinden daha ciddi sorunlara yol açacak.

    o yuzden ben pandemi döneminin etkilerinin, pandemi bittikten sonraki 5 ila 20 yıl sonrasında ciddi şekilde yaşayacak olduğumuzu düşünüyorum.

  • ruh hali mi bıraktı pandemi ...

  • delirmek üzereyim. halihazırda otlayan birkaç keçim bir de çivisi çürümüş iki-üç tahtam kaldı. bunun üzerine ikinci sene kırık obp ile yks çalışmak, pandemi öncesi hayatında gayet sosyal ve hareketli olmak gibi durumlar eklenince hayat yükünü niye kaldırmam gerektiğini sorguluyorum.
    alanya'da yaşıyorum. bu mevsimde ana caddeleri geçtim şehrin daimi yaşam bölgelerinde (yani yerel halkın yaşadığı hep insan bulunan yerler ki alanya turizm dışında da canlılığı olan ama turizmsiz yaşayamayan bir şehirdir) bile bir hareketlilik olurdu. ana caddeler insan kaynardı, bisikletle dura kalka giderdim. şimdi yasaklardan fırsat bulup dışarı çıktığımda in cin top oynuyor, ben de hakemlik yapıyorum.
    çözüm yolu ne? sorunla ilgili tespitleri yazıp bunu tartışmak sanırım bugünlerde yapabileceğimiz en faydalı şeylerden biri.

  • bir gül düşünün, içten içe solan. yavaşça...

  • evden pek çıkmıyorum hatta market dışında hiç çıkmıyorum. geceler ve gündüzler bir yerden sonra pek bir şey ifade etmiyor insana.zamanı pek ölçmüyorum da kendi halinde geçip gidiyor ama zevk alarak yaşıyor muyum bu geçen zamanı ? pek sanmıyorum . bir şikayetim yok bu halimden daha doğrusu şikayet edicek bir şey de yok .günlerin monotonluğu ve zor farkedilir nüanslarla birbirinden ayrılması can sıkıntısı getiriyor insana .

  • psikolojik açıdan olumsuz olarak bana da sirayet etmiş durumda. açıkçası yediremiyorum kendime, bir şekilde çözmem gerekiyor. artık ya seve seve çözeceğim ya da öbür türlü...
    hayırlısı bakalım...

  • çok zorlu günler geçiriyoruz.

    maddi sıkıntılar , devletin destek vermemesi (pandeminin başında 1000 tl aldım sadece) , arkadaşlar ile buluşamamak , dilediğin gibi spor yapamamak , hayatının okul/iş - ev olması vs.

    umarım bu süreç bir an önce biter ve eski halimize döneriz. (bu sistemle çok uzak görünüyor...)

    ' ...
    güzel günler göreceğiz çocuklar
    motorları maviliklere süreceğiz
    ...
    '
    - nazım hikmet

  • boşluk!

    gelecek kaygısını bile unutturan boşluk. her gece bitmeyen kabuslar.

    parmağının ucunun acımasına kıyamadığınız, canınızın bir parçasını, genç yaşta toprağa vermenin anlamsız boşluğu.

  • neden ?
    kitap okuyamıyorum, film izleyemiyorum hiçbir şey yapamıyorum. aklımda aşamadığım bir soru; kendi irademle gelmedim dünyaya,yaşamak için neden bu kadar çabalamak zorundayım :(
    aşağı yukarı herkes aynı durumda galiba. yazılanları okuyunca yalnız olmadığıma sevindim ;)
    çözümü olan varsa yazsın da bizde nasiplenelim.
    benim modum; kelin ilacı olsa başına sürer

  • atalet etkisi yaratmaya az kaldı desem daha doğru olur

  • pandemi süreci okb,panik atak ve anksiyeteyi daha da artırdı.
    temizlik hastaları ve kaygı bozukluğu olan insanlar ciddi anlamda problemler yaşıyorlar. psikolojik açıdan diğer ekonomik kaygıların buna eklenmeside büyük sıkıntılara sebep oluyor.

    pandeminin,maalesef psikolojik boyutu çok fazla düşünülmedi. insanlar da ki karamsarlık,ümitsizlik her geçen gün arttığı için intihar vakalarında ciddi artış gözlemleniyor.

  • çok mutsuzum.

  • bilinmezlik ve çöküş. acıların biriktirilmesi sevinçlerin ertelenmesi. hızlıca alınan kilolar ve aynı günün verdiği monotonluk

  • bugün hiçbir şey yapmadım. saatlerce ekşide dolaştım, müzik dinledim, senvikiye baktım. baktıkça kötü hissettim, kötü hissettikçe baktım. ders çalışmam gerekiyordu ama çalışmadım. üzerimde müthiş bir atalet var. hiçbir şeye hevesim, motivasyonum yok. ciddi anlamda geç kalmış hissediyorum hayata ve bunu telafi etmenin yegane yolunun üniversiteye gitmekten geçtiğini biliyorum. ama yksye çalışıp kendimi veremiyorum. arkadaşlarımla görüşmüyoruz bayadır. onlarla arkadaş olmamın tek sebebinin sınıf ortamında yalnız kalma korkum olduğunu fark ettim. artık sınıf ortamı yok, arkadaşlar da yok. sanalda tanıştıklarımla derslere odaklanma gerekçesiyle konuşamuyoruz. ama benim artık konuşmaya ihtiyacım var. anlatmazsam kafayı yiyeceğim. ben artık çok sıkıldım. pandemi öncesinde de pek sosyal değildim, fiziksel anlamda olmasa da ruhen hep yalnızdım. yalnız kalabiliyor oluşumla övünüp pandemi bana sökmez yhaaa diye geziyodum. pandemi lafımı ağzıma tıktı (başka bir deyim kullanacaktım da malum sözlük kuralları). ben böyleysem ultra dışadönük insanlar ne haldedir kim bilir. ben artık bir şeyler yapmak istemeyi özledim. hiçbir zorunluluğum olmamasına rağmen yazın ortasında sabahın 6sında kalkıp spor yapıp kitap okuyup kişisel falan geliştiğim günleri özledim. hayatı tüm bunları hiç erinmeden yapabilecek kadar sevmeyi özledim. belki de başka şeylerin suçunu pandemiye atıyorumdur. offf neyse ne. gidip sahur hazırlayayım.